De dip na het reizen

Een dip na het reizen is iets wat veel voorkomt. Nu ik mijn reis door Australië heen heb afgerond (en stiekem heb verlengd met een paar weken Maleisië) merk ik dat ik regelmatig gewoon thuis zit en weer bezig ben met het dagelijkse leven. "Het dagelijkse leven" na het reizen is ook leuk moet ik zeggen. Ik krijg de kans om te reizen en daarna weer mensen te spreken, vrienden, familie, bekenden en ze alles te vertellen over het avontuur dat ik heb meegemaakt. Het avontuur waar wij allemaal zo dol op zijn, het reizen en het ontdekken van bekende of onbekende plekken. Als je voor korte tijd weg gaat dan is het altijd heerlijk om in die ontspannen sfeer te geraken. Even geen zorgen, niemand om je heen die continu iets van je verwacht en je hebt echt vakantie. Een moment om te ontspannen.

Ga je echter langer reizen dan veranderd er naar mijn mening best wel veel. Het "ontspannen" sfeertje betekent ook direct dat je eraan gewend raakt. Je raakt zelfs het reizen gewend. In mijn jaar in Australië, waar ik zelfs nog veel heb gewerkt, merkte ik op een gegeven moment toch zeker wel dat ik redelijk klaar was met het continue reizen en het verplaatsen. Ik leefde uit een auto en een riante tent, maar het reizen viel soms wel zwaar, iets waarover ik later zeker nog eens zal schrijven!


De vliegreis terug naar Nederland was voor mij om verschillende redenen de zwaarste ooit. Niet alleen was ik in totaal bijna vijftig uur bezig met reizen, maar daarnaast was het idee van terugkeren in de maatschappij die je zo goed kent ook raar, misschien zelfs wel zwaar. Toen ik arriveerde op Schiphol viel het echter nog best wel mee, behalve dat iedereen plotseling Nederlands sprak, een taal die twaalf maanden lang nauwelijks had gesproken.

Na een week terug te zijn kwam ik echter toch in een soort dipje. Nu heb ik daar normaal gesproken niet al te veel last van, maar deze keer viel het tegen. Dat dipje bestond voor mij voornamelijk uit het realiseren dat ik weer verplichtingen heb en dat ik weer in een cultuur zat die ik juist enigszins "ontvlucht was". Nu is zo een dip niet zo abnormaal en veel reizigers krijgen er vroeg of laat mee te maken. Ook is voor iedereen zo een dip verschillend en gelukkig maar ook!

Omgaan met een dergelijke dip

De dip na het reizen was pittig, maar ik had die al enigszins verwacht. Nog steeds moet ik regelmatig even een stapje terugzetten om er mee om te gaan. Dat zou dan ook mijn eerste tip zijn: zet gewoon een stapje terug en pak niet gelijk alles weer op wat je nog wilde doen in Nederland of België of waar je ook vandaan komt. Neem dat stapje terug en zeg gewoon even: nu even niet, eerst even weer wennen aan hier zijn.

Een tweede tip die voor mij persoonlijk hielp was de keuze maken om vooral ook een aantal weken eerst rust te hebben. Daarmee bedoel ik dus geen werk of studie, maar gewoon even tijd om familie en vrienden weer te spreken, te wennen aan alles wat anders is en je eigen hobby's weer op te pakken of mee verder te gaan. Daarnaast geeft het je heerlijk de gelegenheid om even alle foto's uit te zoeken! Iets wat na elke vakantie al nuttig is, maar als je langere tijd weg bent en beperkt de tijd hebt gehad om er echt eens voor te gaan zitten is dat heerlijk rustgevend.

Zo zijn er nog wel verschillende, misschien wel tientallen, tips die ik je kan geven, maar belangrijk is ook vooral dat je bij jezelf ten rade gaat wat voor jou stress veroorzaakt. Wat stress is niet erg, maar als het teveel wordt dan ga je daar zeer zeker last van hebben en kan de dip (waar je hoogstwaarschijnlijk wel enigszins last van gaat hebben) te heftig uitpakken. Tenslotte wil ik nog één ding meegeven: zorg ervoor dat je echt even de tijd neemt om alles op een rijtje te zetten!

Hoelang duurt zo een dip?

Nu is dit misschien wel heel lastig in te schatten, want we zijn allemaal verschillend. Voor mij duurde dit echter niet veel langer dan drie, vier weken nadat ik terugkwam. Daar ik begin september pas terugkwam duurder het tot eind september/begin oktober tot ik er volledig vrede mee had en weer echt eroverheen was. Dit wil overigens niet zeggen dat ik het (permanente) reizen niet mis, maar ik heb nu genoeg dingen en momenten om me op te focussen dat het mij ondertussen niet meer zo heel veel uitmaakt.